dinsdag 14 juni 2016

De borstenbus.

Twee jaar geleden was ik voor het eerst opgeroepen voor de borstenbus. De bus voor het onderzoek naar borstkanker. Een van de bijnamen voor die bus is "de tietenpletter".
Bij een eerste bezoek wordt er  extra aandacht besteed aan het geruststellen en het maken van extra uitgebreide foto's. Dit wordt dan als vergelijkingsmateriaal gebruikt voor vervolgfoto's.
Dit jaar zou ik weer aan de beurt zijn voor het maken van foto's.

Op tv heb ik wel eens reportages gezien van een vrouwelijke arts die tegen deze onderzoeksmethode is. Te pijnlijk en vernederend voor vrouwen, maar vooral ook omdat dit onderzoek misschien wel averechts werkt; elke verandering wordt vaak voor de zekerheid behandeld als zijnde kanker. Nee, dat is te kort door de bocht. Wel leidde  volgens die reportage deze onderzoeksmethode vaak tot overbehandeling en onnodig leed bij vrouwen.
Een goed excuus toch om t onderzoek maar een keertje over te slaan toch?
Bovendien moest ik de ochtend waarop ik was ingepland ook werken.
Maar toen...
Tot drie keer toe hoorde ik verhalen van vrouwen  die er toch uitgepikt waren met afwijkingen. Na verder onderzoek bleek 1 van hen weer gewoon naar huis te kunnen. De ander  had ook alles goed, maar moet voortaan elk jaar terugkomen voor onderzoek.
De derde heeft iets in haar borst dat nu 7 mm groot is. Wordt nog verder onderzocht.
Toen heb ik toch ook maar een afspraak gemaakt en kan ik op een andere datum  naar de bus.
Na het maken van de afspraak was er nog een bekende die eruit gepikt was bij de bus. Ook terugkomen voor vervolgonderzoek. Een dag naar de mamapoli.
Daar kreeg ze verschillende onderzoeken en aan het eind van de dag de uitslag. Voor haar was deze negatief. Een gezwel van 3,5 cm met sprietjes. De volgende dag is gelijk een MRI gemaakt. Hiervan heeft ze nog geen uitslag.
Dat is heftig! Dan weet je even niet wat te zeggen.