vrijdag 24 maart 2017

Hond Zita wordt oud. En mobiele dierenarts is iets nieuws.


Dit is onze hond Zita.
Deze foto is genomen zo rond haar 14e verjaardag.
T kan een weekje ervoor of erna geweest zijn. Ze is een kruising Husky volgens haar paspoort. Iets daarvan kun je zien in haar ogen; een oog ijsblauw en een oog bruin, met een taartpuntje lichtblauw. Verder kun je het niet echt heel goed zien. Ze wordt vaak verward met een witte herder. Daarvan lopen er hier steeds meer in de buurt. Zo ineens zie je deze hond meer en meer. Ik vermoed dat ze populair zijn geworden.

Zita  is dus al 14. Ze is als pup uit het asiel gehaald toen ze 10 weken oud was. Ze is nooit ziek geweest. Ook nu is ze op zich nog gezond. Zit goed in de vacht. Wij kennen haar en weten dat haar vacht wel wat dunner is geworden en ze minder is gaan verharen. Eindelijk! Zou ik bijna zeggen. Ze verhaarde het héle jaar door. Ze werd wel eens haarbal genoemd.

We merkten niet alleen dat ze minder verhaarde, maar ook strammer bij haar achterpoten werd. Slaperiger. Kwam minder haar bench uit. Begon af en toe ook verschijnselen te tonen van incontinentie. Lijkt ook wat vergeetachtiger te worden. Dan loopt ze naar haar bak toe en halverwege lijkt ze zich af te vragen wat ze ook al weer van plan was en gaat weer terug de bench in. Of gaat 3x achter elkaar naar haar bak toe, neemt een slok water of een hap voer en gaat weer terug. Dat ze aardig doof is weten we ook al een tijdje. Vandaar dat we haar niet zo vaak meer los laten lopen, even een seintje geven kom, gaat makkelijker met de riem als roepend.

Onlangs hebben we een advertentie gezien van de mobidierenarts. Dit is de oplossing voor onze hond! En voor andere dieren denk ik. Deze dierenartsen komen aan huis. Ja, weet ik, doet elke dierenarts, maar deze werken andersom. Bij de gewone dierenarts moet je in principe met de hond naar de praktijk komen. Wil je dat de arts bij je thuis komt, moet je hier flink voor in de buidel tasten. En het voelt als vragen om een gunst. Iets speciaals. Bij de mobidierenarts is het andersom. Daar komen ze in principe bij je thuis. Veel fijner! Ja natuurlijk betaal je ook voorrijkosten, maar ook die zijn lager.

Deze dierenarts is vorige week bij Zita geweest.Om eens te kijken hoe het met Zita nu echt is. Wat een rust geeft dat voor het dier. Geen gestress in de auto of in de praktijkruimte.
Zita heeft een hartruis, waardoor haar oude lijf nu toch nog topsport moet leveren. Dus veel rust nodig heeft en minder lange afstanden wandelen. Dat deden we al, want dat hadden we al aangevoeld. Lange stukken wilde niet meer. We hebben nu een ruime week pijnstillers geprobeerd omdat ze een stramme achterhand heeft. Dat gaat goed en hier gaan we mee door. Ze komt veel meer spontaan de bench uit en is weer levendiger. Een pijnvrije oude dag!
Op de foto hierboven zie je dat Zita ook weer met haar achterste naast het kleedje ligt. Niet handig als ze druppeltjes urine verliest. Dus hebben we toch weer een kunststof mand aangeschaft. Dan kan dit opgevangen worden in t kleedje. Die kan vaak in de was. Het laminaat niet.

Met deze twee kleine aanpassingen hopen we Zita een fijne oude dag te geven.

Ik weet niet of de mobidierenarts overal in het land opereert of dat ze hier in Harderwijk als eerste dit idee oppakten.

De webiste in Harderwijk is; www.mobidierenarts.nl. 
Ik wil jullie gewoon ook laten weten dat deze mogelijkheid er is. Dit is geen reclame op hun verzoek, of omdat ik er geld mee verdien.
 

donderdag 23 maart 2017

Thuis en in de tuin aan de gang

Zomaar ineens twee dagen niet werken; Een hele maandag en dinsdag vrij.
Dat geeft een boel tijd om de dingen thuis eens een beetje aan te pakken. De belasting is de deur uit. De strijk gedaan, en gelijk mijn beige broek teruggevonden. Een broodje gebakken, rijstepap gekookt.
Narcissen geplukt in het slingerbos.....maar dat doe ik toch maar niet meer.... als ik bramen ga plukken, houd ik altijd minimale heuphoogte aan. Je moet er toch niet aan denken dat er een hondje over je bramen heeft geplast. Bij de narcissenplukkerij was ik dat even vergeten. Tja...Die gingen stinken, naar.... Dat doe ik maar niet meer.

De nieuwe zwarte broek heb ik korter gemaakt. De boel eens flink afgestoft.
Vandaag hangt de was voor het eerst buiten in de zon.
Zo ineens heb ik een hoop liggende klusjes af. En dat geeft een voldoening!
Ik heb de maten genomen van de schutting van de buren. We zouden deze samen plaatsen, maar bij de buren kwam er iets tussen en ineens stond dit er;




Aan onze kant zaten er nog planken tegenaan. die heb ik er vorige week ook afgeschroefd.
Nu moeten we op zoek naar een oplossing zodat het er voor ons ook toonbaar uitziet. Er aan onze kant planken tegenaan timmeren kan niet, omdat de planken nu niet meer recht op 1 lijn staan.
We overwegen om komende zaterdag dan maar wilgenmatten te kopen en die ertegenaan timmeren. die zijn flexibel. Er een andere schutting pal naast plaatsen, zou ook nog kunnen. Maar ik zie op tegen al dat werk.
Van mijn pa hoorde ik dat bij mijn zus een complete schutting geplaatst is door vaklui voor 200,-. Dat is ook nog weer een optie. Maar we moeten niet te lang wachten, de tuin en de appelboom loopt uit. Straks kunnen we nergens meer bij.
Het is nog even zoeken wat we nu gaan doen.

donderdag 9 maart 2017

De belastingaangifte; beetje schuiven op t eind loont.

Ik ben weer bezig met de jaarlijkse puzzel die belastingaangifte genoemd wordt. Ik vind dat altijd leuk om te doen.
Tja, iedereen zijn .... toch?

Het lijkt erop dat we dit jaar quitte spelen in de aangifte. We hebben al wel elke maand geld terug gehad via de voorlopige aangifte. Meestal kwam daar bij de aangifte nog wel wat bij.
Dit jaar lijkt het er op dat we quitte spelen. De een moet 3,- betalen en de ander 1,- ontvangen. De belastingdienst hanteert een ondergrens voor de te betalen en de te ontvangen bedragen. Als wij t zo laten krijgen wij er dus niks meer bij. Niks betalen en niks ontvangen.

Het spelen  met die ondergrenzen pakt leuk uit als je oplet. Hoe werkt het?
als je fiscaal partners bent mag je op te eind van de aangifte schuiven met het eindbedrag op de aangifte. In de praktijk komt het hele bedrag vaak op t bordje van de meest verdienende partner omdat je dan de hoogste aftrek geniet.
Even over die ondergrenzen van de belastingdienst.
Als je bij moet betalen,  en dit minder is dan 45,- hoeft dat niet. 
Als als je terug krijgt, en dit is minder dan 14,- dan krijg je dat niet.

Dus kunnen wij nu zo heen en weer schuiven dat de een 43,- moet betalen en dit dus nu niet hoeft. De ander krijgt 39,- terug en krijgt dit dus wèl. Door dit schuiven krijgen we dus toch nog 39,- aanvulling op de voorlopige teruggaaf.
Leuk toch als n beetje puzzelen je dit oplevert?

Is het aangifte doen voor jou ook een leuke puzzel of een soort corvee, die je elk jaar uitbesteed?
Ik laat de aangifte ook altijd even "weken" voor ik m opstuur. Vorige week heb ik het grootste deel al ingevuld. Ik stuur m nooit gelijk na het invullen weg. Wie weet ontdek ik nog dingen. Zo ontdekte ik die ondergrenzen vanavond en ben ik er mee aan t schuiven gegaan.

dinsdag 7 maart 2017

Boeket bloemen voor vorige bewoners, na 6 jaar.

Vorige week werden er bij ons een boeket bloemen bezorgd.
Nou ja, bij onze buren. Dus wij naar de  buren om het boeket op te halen. Bleek het niet voor ons. Was het voor de vorige bewoners.
Wij wonen hier al 6 jaar!
Was van de ING bank. Met excuses voor het ongemak (voor die vorige bewoners dan).
Enkele dagen ervoor hadden we post van de ING voor ze gehad. Die lag klaar om naar hen door te sturen. Denkend dat het een jaaropgaaf of zo zal zijn, zoiets maak je niet open, maar stuur je door.  Moest alleen het adres weer even opzoeken. Toch is het wel raar, na 6 jaar. We kregen eigenlijk nooit meer post voor de vorige bewoners. Op een enkele reclamefolder na.

Onze vorige bewoners zijn mensen van midden 80 jaar of misschien al wel ouder. Die ga je niet zeggen dat er hier een bloemetje voor ze staat. Of ze die even komen ophalen.
Nu we met dat boeket in onze handen stonden moesten we toch maar even in de auto stappen om dit naar hen toe brengen.

Bij het afgeven van het bloemetje herkende ze ons al niet eens meer.

Met het excuusbloemetje om een fout goed te maken hebben ze gelijk weer een nieuwe fout gemaakt door het op dit oude adres te sturen en niet naar hun nieuwe adres. Toch jammer, nu gaf het weer ongemak voor ons.

Ik denk dat wij het na bezorgd hebben omdat deze mensen al echt oud zijn. Bij veel jongere mensen had ik ze gebeld met n kom t maar even halen. Zou jij na 6 jaar dit bloemetje nog hebben na bezorgd?



zaterdag 4 maart 2017

Ben jij ook nog niet zeker over wat je wil stemmen?

Ben jij ook nog niet zeker over wat jij wil gaan stemmen? Er is nu zoveel gaande in de politiek.
Misschien stem je voor het eerst?
Of vind je het nu wel tijd om er toch maar weer eens gebruik van te gaan maken.
Er was een tijd dat men gewoontetrouw  net zo stemde als je pa en moe. Of je partner. Vrouwen hebben hier eigenlijk nog niet zo heel erg lang stemrecht. Pas sinds 1922. Toen mochten ze stemmen voor de tweede kamer verkiezingen.
Nederland liep toch nog voorop bij het toekennen van het vrouwenkiesrecht ten opzichte van Frankrijk en België. In die landen kwam er pas na de tweede wereldoorlog vrouwenkiesrecht. 
Het was nog heel lang gebruik om je man te vragen waar je het beste op kon stemmen.

Nu  kan iedereen zelf zijn beslissing maken. Maar wat is het soms moeilijk! Zeker nu. Er is zoveel gaande. Je hoort veel politici van alles beweren. Voor je uitgevogeld hebt hoe je er zelf over denkt, of wat de gevolgen zullen zijn van je keuze, is de verkiezingsdag alweer voorbij. Soms is het juist waar je zelf dagelijks tegenaan loopt, daar hoor je de politici niet over. Moet je eerst weer uitpluizen waar het staat in de verschillende verkiezingsprogramma's en hoe het er staat. Voor je dat goed en wel gevonden hebt is de verkiezingsdag al weer voorbij.
Verleidelijk om dan maar thuis te blijven. Maar eigenlijk ook weer niet....

Wat ik heb gedaan is verschillende kieswijzers er op na slaan en ze allemaal domweg uitproberen. Ik merkte dat ik toch wel in een bepaalde hoek uitkwam, daardoor weet ik nu wel wat ik wil gaan stemmen.

www.defiscalestemwijzer.nl
www.jongerenkieswijzer.nl

Zelfs de jongerenkieswijzer heb ik als 52 jarige gedaan, en kwam toch op n bekende plek uit.

Hier in onze stad is een bord geplaatst voor de verkiezingsposters.
Alleen; Ik vind het een dood ding! Alle posters hangen keurig allemaal  op volgorde, allemaal in dezelfde lijn, allemaal in dezelfde grootte. Het lééft niet. Je ziet de paal staan, met allemaal bonte plaatjes, maar de echte afbeelding op zich, het detail, zie je niet.


Ik vind een ouderwets verkiezingsbord toch het leukst. Een houten wandplaat, eerst nog kaal. Dan komt voorzichtig de eerste poster. Een paar dagen later fiets je er weer langs en zijn er ineens 3 bijgekomen, waarvan één hele grote joekel. Vervolgens regent het dagen achtereen en bladdert er weer eentje een beetje los, raakt een politicus zijn haren kwijt doordat er wat afscheurt... Ik mag dat wel.
Zo'n bord lééft.

Verkiezingsposters voor de ramen, heb ik ook nog niet zoveel gezien. is dat ook een uitstervend iets?

Weet jij al wat je gaat stemmen?  Wat is voor jou belangrijk bij je keuze?

dinsdag 28 februari 2017

Over rookworst. En zout.

Rookworst heeft bij ons in het gezin een ware ontwikkeling doorgemaakt.
We zijn begonnen met de allergoedkoopste rookworst uit de supermarkt. Precies, omdat die de goedkoopste was. Voor €0,69 of zo had je je vlees voor die dag. Ik heb het nu over de tijd dat we met zijn drietjes waren, ik met mijn twee kinderen. Dat is al weer een hele tijd geleden.

Later kregen we het wat breder en proefden we de rookworsten van het grote bekende rookworstmerk. Maar die vonden we geen van allen lekker. Wij vonden 'm zuur smaken. Dus toch weer terug naar de goedkopere. Intussen was ik weer getrouwd en hadden we het wat breder. Konden we ons iets duurdere rookworst veroorloven, maar deden we dat niet omdat we dat merk niet lekker vonden.

Nog weer later at ik eens ergens grovere rookworst. Die was ook wel lekker. Toen, op mijn werk eens grovere rookworst, vers van de supermarktslager. Die was nog lekkerder. Wel wat zoutig, zeg maar rustig zout. Maar lekker!
Die had ik dus daarna een paar keer gekocht voor thuis. Die was wel een stuk duurder. :-(
Het stukje worst op het bord werd daardoor wel ietsjes kleiner.
Maar ondertussen zijn de kinderen ook groter geworden en meer fijnproevers. Manlief was dat al. Ze gingen niet meer voor het groot, maar voor de smaak.



Zoals je weet hebben we een tijdje terug flink ingeslagen bij de slachter, uit het dorp van mijn pa. Ook rookworst.
Die was gewoon lekker. Maar die raakte op. Dus toch weer een rookworstje van de supermarktslager gekocht. Die was met toch zout ineens! Toen pas proefden we het echte verschil.
Die zoute rookworst willen we niet meer.
Dan maar eens proberen bij de slager tegenover de supermarkt? Mwah...Houdt niet over.

Vorige week dus toch maar weer extra vroeg naar het dorp van mijn pa om rookworst en ander vlees in te slaan. Ik heb toen een flinke voorraad ingeslagen. Bij controle van de kleine lettertjes bleek dat in supermarktrookworst 3 gram zout per 100 gram zit. Die van onze slachter 1,24 gram. En de worst werd alleen maar lekkerder door t lagere zoutgehalte.
Gelukkig kan je rookworst invriezen....

Even nog een leuke annecdote; Ik heb vorige week ook verse worst gekocht. Ik bestelde er 12, denkend aan saucijsjes. Ik denk dat is mooi, kunnen we er 3 of 4 keer van eten. Had ik er toch helemaal niet aan gedacht dat verse worst net zo groot is als een rookworst! Dat wordt dus komende maanden elke week wel een keertje verse worst eten. ;-)


zondag 26 februari 2017

Verantwoord autorijden door ouderen

Hoe bepaal je wat nog verantwoord autorijden is? Hoe bepaal je dat voor een ander?

Bij een bepaalde hoeveelheid drank op is het niet meer verantwoord. Hier zijn wettelijke normen voor.
Je moet ook voldoende verstand hebben om de theorie en praktijk van het rijden te beheersen.
Heb je epilepsie dan worden er ook strikte eisen gesteld.
Maar hoe zit het met de ouder wordende autorijders?

Als je die vraag op een verjaardag neerlegt, dan is steevast het antwoord; Ouderen worden  toch gekeurd? Keuring voor ouderen gaan voor zover ik weet vaak om het reactievermogen, het gezichtsveld en inzicht in het verkeer.
Maar juist op hoge leeftijd kan de gezondheid snel veranderen, lees achteruit gaan.

Meer dan 645000 ouderen boven 75 jaar hebben nog hun rijbewijs. Het aantal 75+ met een rijbewijs is groeiend.
Maar de verkeersintensiteit óók. En de agressievere rijstijl in het verkeer óók. Of defensief, als dat minder erg klinkt. De techniek in de auto lijkt soms makkelijker te worden, maar is het voor ouderen niet altijd. Het wordt soms ook gecompliceerder. "Vroeger" deed je je autolampen aan of uit. Nu heb je dimlicht, stadslicht, groot licht, automatisch licht, dagrij licht.....En dat is alleen over de voorlampen. Bij het één is de verlichting achter wel aan, bij het ander niet.

Kunnen ouderen hierin mee?

Hoe bepaal je zelf als oudere of het nog gaat of niet meer? Want je wil niet zomaar je auto en je rijbewijs inleveren. Je levert dan veel meer in; Je eigen regie over je mobiliteit. Zelf je bezoeken afleggen, zelf je boodschappen halen, dus ook zelf uitkiezen wat je wilt kopen, en waar. Wanneer.

Hoe hou je je rijvaardigheid op peil? Enkele tips;
- Zorg dat je verkeerskennis op peil blijft. Elk jaar verandert er wel iets. Neem tijd om de veranderende verkeersregels op te zoeken en te leren. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor de ouderen. Voor iedereen. Ik denk dat als iedereen die 10 jaar of langer zijn rijbewijs heeft, een theorie examen zou doen, een groot deel zou zakken.
- Vraag eens aan je huisarts wat die over jou en je medicijngebruik zegt over het autorijden. Wat doen je medicijnen met je?
- Heel regelmatig zijn er speciale rijlessen of rijtoetsen voor ouderen. Je kunt dan eens ervaren wat een instructeur over je rijden zegt. Hij heeft geen mogelijkheden je rijbewijs af te pakken, dus daar hoef je geen angst over te hebben.
- Hou er rekening mee dat je lijf ouder wordt. Dat merkt je ook bij het over je schouder kijken, reactievermogen, maar ook is je lijf zelf trager. Het andere verkeer is dat niet.
- Hoe is het met je zichtveld en gehoor? Hebben je ogen nog een brede blik? Hoor je alles nog goed?
-Hoe gaat het met het combineren van taken tijdens het rijden? Richtingaanwijzer, schakelen en voorsorteren tegelijkertijd?

Wat nu als pa of ma nog steeds wil autorijden?
Dat vind ik een hele lastige vraag.
Mijn pa heeft op n gegeven moment zijn rijbewijs voor auto ingeleverd en m omgeruild voor brommerrijbewijs. Op zijn snor-brommer toert hij nu in de buurt. Is toch minder snel als een auto. Heb je ook iets meer tijd om in te spelen op wat er op je af komt.
Schoonpa rijdt op zijn 85e nog auto. Geen grote afstanden. Naar het andere dorp, zo'n 25 km verderop. Daar wat boodschappen doen en dan weer terug.
Hij rijdt al wel minder dan enkele jaren terug. Toen waren het nog grotere afstanden. Ook rijdt hij al minder vaak. Alleen op goede dagen. Als zijn lijf in goede doen is. Maar is dat ook goed genoeg voor in het verkeer? Zou je als vrouw van, durven aangeven dat je je niet zo heel veilig meer voelt in zijn auto? Nog een stapje verder; Zou je dat aan je kinderen durven toegeven?
Schoonpa vindt zelf dat hij prima rijdt. Hij is levenslang beroepschauffeur geweest, dus hij weet t best. Vindt hij.
Als wij bij hem op bezoek zijn krijgt hij regelmatig hartkrampen. Hij duikt dan wat in elkaar om dat op te vangen. Soms gaat t zelf na een paar tellen over, soms heeft hij een pufje nodig. Hij zegt geen krampen te krijgen tijdens het rijden, want dan praat hij niet zoveel.
Ik vind het maar een eng idee. We proberen het tevergeefs wel eens ter sprake te brengen....
Andere zonen geven ook aan dat het pa's beslissing moet zijn. Dat zij hem t rijbewijs niet gaan afnemen. Wetende dat hij dan ook zijn mobiliteit kwijtraakt.
In het verzorgingshuis waar ik werk is ook een man die nog steeds heel boos kan worden op zijn zoons. Hij heeft het ook ervaren dat zijn zoons hem zijn rijbewijs afgepakt hebben. Terwijl hij nog best kon rijden. Zat ook alle dagen langs de weg. Dus hij wist t wel. Toch hebben zijn zoons zijn rijbewijs afgepakt. Die boosheid, dat verwijt is een blijvertje als je zoiets bij je pa zou doen. Maar aan de andere kant...
Als pa wel het gaspedaal indrukt in plaats van de rem? Of als de kramp hem tijdens het rijden overvalt? Wat dan? Zou je hiervoor de huisarts mogen benaderen? En eigen regie dan? Of houdt die op waar je mogelijk anderen in gevaar brengt?

Gelukkig vindt hij het nu steeds te koud om naar buiten te gaan. Hoeft die beslissing nog niet vandaag te vallen....

Heb jij wel eens voor dit dilemma gestaan? Hoe hebben jullie dit opgelost?