zondag 4 december 2016

Wat te doen met foto's?

Vanmorgen tijdens het wandelen met de hond weer een paar leuke foto's gemaakt. Het was er ook prachtig weer voor; nog een beetje rijp op de bladeren en het gras, een licht zonnetje er bij. Kan haast niet mooier.




Ik maak foto's met een camera en met mijn mobieltje. En soms maak ik foto's met de camera van het werk.
En dan begint het gegoochel. 3 verschillende camera's, verschillende manieren van opslaan en ze komen ook spontaan op andere plekken terecht op mijn laptop. Vooral sinds Windows 10.

In het begin had ik altijd een heel overzichtelijk systeem van afbeeldingsmappen per maand. Later ontdekte ik dan ik dan ook moet onthouden wannéér ik die foto's gemaakt had. Dan zocht ik de foto's van de crocussen in maart. Nu geef ik sommige foto's al wel een naam, dat maakt het zoeken door de laptop wel makkelijker.

Mede door toevoeging van One Note komen de foto's van mijn mobieltje wel makkelijker ook op mijn laptop, maar weer op andere plekken. Ik moet zelf alles verschuiven om het op mijn vertrouwde manier te bundelen.

Ik ben er nog niet uit hoe ik dit het makkelijkst bij elkaar kan houden. Misschien moet ik een nieuwe manier ontdekken hoe ik mijn foto's ga opslaan.
De gewone camera had altijd dat ik via een wifiknop de foto's ook draadloos naar de laptop kon sturen, maar ook dat lukt om de een of andere vage reden ineens niet meer. Dus dat moet weer met een kabeltje.
Gepruts!

Vorige week ben ik weer eens sinds lange tijd een dagje met manlief meegeweest met de vrachtwagen. Daar heb ik onderweg ook mooie foto's gemaakt. Toen was het 's morgens mistig. Die ochtendmist bleef toen lang op de veldenhangen. Op sommige plaatsen hadden we echt van die mistbanken. Zó rij je in de zon en zo in de mist. Of reden we zelf in de zon en hing de mist boven de velden. Prachtig om te zien!
Leuk om te proberen dat vast te leggen.









De meeste foto's zijn gemaakt vanuit een rijdende vrachtwagen. Of ze zijn gemaakt toen manlief aan het lossen was van zijn vracht. Dit zijn bundels van gemiddeld 4 tot 10 meter breed. Daar kan ik hem toch niet bij helpen. Alleen zorgen dat ik niet op onveilige plekken ga staan. Bij zulke grote en zware pakken moet je er altijd rekening mee houden dat dit kan vallen. Dus uit de buurt blijven! Als ik dan foto's kan maken van de omgeving lukt dat best.
De omgeving is niet altijd fotogeniek, en soms maar bar koud op de volle wind. Dan blijf ik in de auto en zit ik wat met mijn mobieltje te prutsen of te breien.

Soms zou ik best wat meer met mijn foto's willen doen. Lid worden van een fotoclub? Daar vind ik nog geen tijd voor. Insturen voor fotowedstrijden? Ach, dat is vaak al zo professioneel, dan zijn de mijne maar kiekjes.
Instagram?
Blog?
Wat doe jij met je foto's? Of staan ze bij jou ook op op je computer "opgeslagen te zijn?"

woensdag 16 november 2016

Roofbouw op werkers in zorg en welzijn.

Ha, toch erkenning!
Al is het maar in de media. Met "maar in de media" bedoel ik dat ik het zelf nog zo weinig merk in mijn werk. Maar goed, de media kan een mooi medium zijn om vroeg of laat alsnog de erkenning te krijgen...
Erkenning voor het zware werk dat de zorg en welzijn is.

Zelf zit ik niet lekker in mijn vel. Dat heb je vast al gemerkt in mijn eerdere stukjes. Ik schrijf nu ook minder vaak. Ik wil ook niet te veel somberen op internet, en ik wil me er voor waken om af te geven op mijn werkgever. Het internet is en wordt geen privè dagboek. Maar de veranderingen in de zorg, in ons team, gaan moeizaam. Het kost heel erg veel energie. Ook in mijn priveleven zijn er afgelopen jaar veel dingen gebeurd die veel van me vroegen. Nu is de batterij al een hele tijd leeg en ik krijg m niet weer opgeladen.

Nu heet mijn functie medewerker welzijn en activering. Vroeger, vorig jaar, was ik activiteitenbegeleidster. Het daadwerkelijke begeleiden van de activiteiten wordt meer en meer door de vrijwilligers gedaan. De dagbestedingscoaches inventariseren wat de client of bewoner wil als dagbesteding. Wij als medewerkers hebben hierdoor steeds minder direct contakt met de clienten en bewoners. Wij organiseren de gevraagde activiteiten en zorgen ervoor dat er vrijwilligers komen die deze uit kunnen voeren. Dat is tenminste de bedoeling, daar gaan we naar toe. Zou het helemaal en bureaufunctie gaan worden op termijn?

Maar nu die erkenning in de media. Ik ben er blij mee. Geluiden die ik bij mijzelf en bij mijn teamgenoten herken, zie ik nu terug in de mediaberichten;
- Werkdruk in de zorg het hoogst.
Werkdruk in de zorg bovengemiddeld hoog
Dit zijn maar 2 artikelen over de werkdruk.
Er is ook recent het een en ander verschenen over overspannen medewerkers en de cijfers over burnout. En berichten over de druk op mantelzorgers. Dit zijn ook berichten waar je van zou kunnen schrikken.  Voor mij is dit meer een; Ik ben het niet alleen. Al voelt het soms wel zo. En in dit gevoel zal ik ook vast niet alleen staan.

Deze week is het trouwens de week van de werkstress.
Daarom wil ik je even wijzen op de facebooksite; www.facebook.com/checkjewerkstress Daar staan ook heel veel tips in!
Ik ben al stappen aan het zetten om te gaan omschakelen, en het kalmer aan te gaan doen. dingen anders aan te pakken. Of er afstand van te nemen.
Daar wil ik binnenkort meer over schrijven. Deel jij je tips ook? Dan bundel ik ze voor een volgende keer.





maandag 31 oktober 2016

Het bos in.

Gistermorgen heb ik uitgebreid de tijd genomen om het bos bij mij om de hoek, in te gaan. Onze hond is bijna 14 dus die loopt niet zo heel snel meer. En als ik wat langer stil sta om foto's te maken van paddenstoelen drentelt ze er gewoon wat omheen. Zij kan zich wel vermaken met t snuffelen aan de blaadjes. Dus ik  kon het verplichte hond uitlaten mooi combineren met wat ontspanning voor mijzelf: Foto's maken.








Nu staat er een grote pan stoofpeertjes te pruttelen op t petroleumstel. De strijk en de was zijn weggewerkt.
Vanmorgen zijn vrienden langs geweest om ons te helpen met t vervangen van de buitenlamp. De lamp met bewegings- en lichtsensor ging niet meer uit. Hiermee is gelijk de spaarlamp van 10 watt vervangen voor een ledlamp van 4,5 watt. Het is nog even wachten op het donker worden hoeveel licht deze geeft. Ik kan het opzoeken in het tabelletje over lichtsterkte en Lumen wat ik ooit zelf heb geplaatst. Daar zie ik dat deze nu wat minder is, maar dat zijn cijfers. Hoe het er uit ziet weet ik vanavond.

zaterdag 29 oktober 2016

Mien Sombermans legt uit.

Ik heb een tijdje wat minder geschreven. Ik  durfde niet zo goed.
Was bang dat mijn gevoelens of mijn woorden te scherp zouden worden. Of dat ze verkeerd uitgelegd zouden worden.
Dat was één van de redenen waarom ik niet schreef.
Mondeling schijnt het soms al verkeerd uitgelegd te worden. Laat staan schriftelijk.
Een andere reden is dat ik denk dat anderen helemaal niet zitten te wachten op stukjes van Mien Sombermans. Het is toch veel leuker om een opgewekt stukje te lezen waar ook nog handige tips in staan waar je iets aan hebt. Toch?

Mijn spanningsboog staat te lang gespannen. Ik denk dat ik het komende tijd een heel stuk kalmer aan moet gaan doen. Voor zover dat kan. Afgelopen tijd heb ik een veeleisende tijd achter de rug. Zwaar ook.
Moeder overleden, mantelzorger voor vader geworden.
De stabiliteit behouden in een samengesteld gezin kost ook veel energie, tijd en aandacht. In het afgelopen half jaar heel wat meer door een hoop tumult.
Ik heb veel uren gewerkt. Over een half jaar berekend bijna 19,5 uur per week. Vaak verdeeld over 4 of 5 dagen.

We werken in t welzijn in de zorg.
Wij hebben vaak voor elkaar in moeten vallen wegens omstandigheden.
Er is veel gedoe en onderlinge strijd op het werk.
We moeten ombuigen naar zelforganiserende teams.
De teamcoach was maanden weg wegens een burnout. Nu hebben we een ander, die ik nog niet gezien heb omdat ik net die keer vakantie had. 
De manager Welzijn is 3 maand geleden elders gaan werken. De nieuwe komt pas in januari.
De formatie-uren moesten herverdeeld worden over verschillende locaties. Dit moesten we onderling maar "uitvechten". Niemand van ons wilde naar de andere locatie.
In mijn vakantie, dus ook tijdens mijn afwezigheid, zijn er verschillende besluiten genomen over mij waar ik me niet in kan vinden.

Nu merk ik dat het vele werken en de gebeurtenissen afgelopen tijd een aanslag op me hebben gedaan. Die laatste druppel is ook voorbij gekomen. Ik ben nu moe, huilerig, slaap slecht en ben de passie in mijn werk kwijt geraakt. Vroeger was mijn werk mijn passie. Die passie ben ik kwijtgeraakt. Nu heb ik alleen nog maar t werk over.

Laatst ben ik bij een cursus, training huilend naar huis gegaan. De docent gaf mij het advies om via de bedrijfsarts om een coach te vragen.  Voor mijzelf moest gaan zorgen. Oppassen op mijzelf.
Thuis heb ik een flinke huilbui gehad op mijn zoon's schouder en heb daarna de bedrijfsarts gebeld. Die middag zou zij in ons filiaal zijn en was er nog plek vrij. Tijdens dat gesprek kwam zij al snel tot de botte conclusie dat ik niet ziek was, maar gewoon boos en teleurgesteld op mijn collega's. Baf!
Dat kwam hard aan.
Ik geloof niet dat zij het bij het rechte eind heeft. Dan zou ik anders reageren. Maar nu is het wel zo dat ik me niet ziek durf te melden. Dan toch maar door ploeter.

Een manier om het ploeteren draaglijker te maken is minder werken. Volgens de waarnemend manager is het volgens de formatie ook de bedoeling dat ik maar 13 uur werk, met af en toe een uitschieter naar 18 uur.  Ik denk dat het niet onverstandig is om hieraan gehoor te gaan geven. Even een pas op de plaats. Rust.
Al weet ik ook dat ik volgens de cao vvt nu recht heb op een contract van ongeveer 18 - 19 uur. Omdat ik het laatste jaar structureel deze uren gewerkt heb. Omdat rust nu belangrijker is heb ik besloten dit recht niet op te vragen. Ik hoop dat dit ook gaat lukken; November en december zijn voor welzijn altijd drukke maanden.

God sluit nooit een deur of Hij zet een venster open. Iedereen kent deze spreuk of een variant hiervan wel.
Natuurlijk kijk ik ook wel in de spiegel en vraag ik me af waarom ik dat venster dan niet zie. Is het omdat ik naar die dichte deur blijf kijken en ga zitten jammeren? Nee.
Maar ik zie het venster nog niet. Wat zal het venster zijn? Wanneer ga ik deze zien?

Eerst maar eens tot rust komen en nieuwe kracht vinden. Nu ik dit opschrijf komt er een bijbeltekst naar boven die mij vroeger wel meer is aangereikt; Wie de Here verwachten zullen hun kracht vernieuwen. Die staat in Jesaja 40;31. Maar ook dat valt me nu moeilijk.
Het lukt niet zo goed.

Ik heb  nu een beetje uitgelegd waarom ik minder vaak heb geschreven. Ik hoop dat je begrijpt dat dit stukje ook een van me af schrijven is. Ik hoop dat ik het zo gedaan heb dat ik er niemand mee heb gekwetst of belast.
En ik hoop dat ik gauw weer een heel ander soort stukjes kan schrijven. Maar  ik heb zo het gevoel dat dit nog wel even kan duren.
Dit is geen griepje. Is het een burn-out? Hoe kom ik daar achter?
Toch maar langs de huisarts? Bedrijfsarts werkte ook niet.

Plaats ik dit stukje wel? Slaap ik er eerst nog een nachtje over?
Ik plaats het.
Het is nu zaterdagavond, bij tienen.
Bedtijd.




zaterdag 22 oktober 2016

Nog geen uitbetaling extra gewerkte uren.

Bij ons op het werk verandert er erg veel. Veranderingen vanuit een andere wetgeving, vanuit de directie om het maar even zo te noemen, maar ook omdat onze eigen manager een andere functie heeft aangenomen. Al die veranderingen zijn eigenlijk al heel lang bezig. Soms komen ze even harder aan dan anders. andere keren valt het mee.

Ik heb een arbeidscontract van 13 - 18 uur. Wegens ziekte en vakantie heb ik in het afgelopen half jaar omgerekend ruim 19 uur per week gewerkt. Gewoon alle uren per maand optellen van 6 maanden en dit delen door 26 weken. Zoveel zitten er in een half jaar.
Met de vakanties en managementwijzigingen van afgelopen periode is er de klad in gekomen van het uitbetalen van de meer dan 13 gewerkte uren. Scheelt dus 6 uur per week!

Even een sommetje. De extra uren worden altijd een maand later uitbetaald, maar de som blijft hetzelfde;
                               Gewerkt                           Uren voor PFZW, vorige maand
juni                             77.5                                     84.41
juli                              76                                         54.60
aug                              83.5                                      59.8
sept                             89                                         57.2
okt                               74.5                                      54.5
De laatstste 4 maanden zijn dus alleen de 13 basisuren per week uitbetaald.
Scheelt in die laatste  4 maanden dus al flink wat uren.
Ik ben al bezig geweest om dit uitbetaald te krijgen:
Eerst naar de salarisadministratie. Die verwijst me door
naar de roostermaker. Die kan niks zonder de
manager. En daar ligt het nu.
Maar ja, ook die is nieuw en krijgt gelijk (te) veel op  haar bord. Ik ga dus niet uit van kwade opzet! Ik ga er van uit dat het vroeg of laat wel goed komt.
Ben benieuwd wanneer en of er uitbetaling volgt. Misschien is er ineens ook nieuw beleid. Moet het tijd voor tijd worden. Kan ik deze winter thuis blijven.
Maar ik baal wel dat ik er zo achteraan moet en het nu met het oktoberloon nog niet geregeld is.

Ik heb hierover heb gesproken met enkele collega's. Ik hoor meerdere collega's mopperen over de vele extra uren. Ik heb met een enkeling gesproken over het niet uitbetaald krijgen van mijn extra uren. Die trouwens meest nog binnen het contract vallen.
En wat blijkt? 
Mopperen ze wel over de extra uren, maar hebben geen flauw idee of deze uren ook zijn uitbetaald! Kijken ze nooit naar. T is altijd hetzelfde wat er binnenkomt. Hebben ook geen min-max contract. Maar wel extra gewerkt. Dan zou ik al op mijn klompen kunnen aanvoelen dat die uren ook niet zijn uitbetaald. Maar goed, misschien is die enkeling nu ook wakker geworden?
We zitten in hetzelfde team, bij dezelfde werkgever en manager. Dan zou het daar toch net zo zijn? Verbaast me toch hoor, hoe weinig vrouwen hier met dit soort dingen bezig zijn. Je werkt er toch voor?
Zou het in "mijn"generatie zitten? De meeste collega's zijn wel 40, 50 of 60+. Hoe zit dat met de jongere vrouwen? Kijken jullie wel trouw je loonstrook na?

Hoe zit het eigenlijk met lid zijn van een vakbond? Ben jij lid? Zijn er vrouwen in de zorg lid van een vakbond? Of doen "we" dit pas als er problemen dreigen?


donderdag 20 oktober 2016

Kan dubbel glas verslijten?

We hebben nu een paar koude avonden gehad. Manlief zit graag in zijn stoel bij het raam, maar vindt het er maar koud bij het raam. Dis is aan de voorkant van het huis. Onze eerste reactie is dan de gordijnen dicht doen.
Als we de overgordijnen dicht gaan doen, dan verdwijnt de cv achter de gordijnen. Dat werkt dan averechts. Kortere gordijnen is ook geen gezicht, de gordijnen hangen een heel eind de woonkamer in. Dan zou de hele gordijnrail die aan het plafond hangt wel 30 - 40 cm dichter bij het raam moeten. Blijf je altijd zien. De luxaflex die we ook voor het raam hebben doen we 's avonds dicht.

Kan de werking van dubbel glas minder worden? Of kan dubbel glas, of de randen verslijten? We hebben wel eens gehoord dat je dubbel glas na 25 - 30 jaar moet vervangen. Is dat zo? Natuurlijk heb ik eerst even gegoogled. Daar staat wel dat het lek kan gaan en er condens aan de binnenkant kan komen. Maar dat is er niet aan de hand. Ik heb gewoon nog helder zicht. Alleen vraag ik me de isolatiewaarde intussen wel af.

Met een beetje zoeken zie je een datum staan;  Polyglas SAS  2 - 1983.
Dan is het glas dus al wel op leeftijd. 

Maar ja, nu nog even gauw, nog voor de echte winter, dubbele ramen in laten zetten? Wat zou zoiets weer gaan kosten?
Het grootste raam is 2.20 breed en 1.70 hoog. Daarnaast nog een iets kleiner raam en nog twee kleinere ramen.
Als we hier serieus werk van willen maken moeten we offertes laten maken. 
En er niet al te lang mee wachten, willen we er deze winter nog profijt van trekken.

Maar zou het echt zoveel nog schelen? Oud of nieuw dubbel glas? Hoe groot zou het verschil in kou zijn? Alle plaatjes van de verkopers zijn berekend op het verschil tussen enkel en dubbel glas. 

En een beetje verder denkend; Hoe zou dit hele verhaal zijn voor onze spouwisolatie? Zeker aan de voorkant (óók, net als over het glas) van het huis en bij de badkamer is het altijd koud. Wel ooit geisoleerd....
Kan je daar dan zomaar "wat" bij in spuiten? Net zoals je een dun kussen kunt bijvullen? Er lijkt glaswol ingespoten.

Wordt weer zoekwerk.

donderdag 13 oktober 2016

Welke bijbelvertaling?

Op de website en facebooksite van een zendingsorganisatie staat een bijbeltekst. Ze willen hiermee hun werk en doelstelling laten zien. Samenvatten.

Wij zijn gezanten namens Christus, alsof God Zelf door ons smeekt: Namens Christus smeken wij u: Laat u met Goed verzoenen. 2 korintiers 5;20.

Ik denk dat t de (herziene - ) statenvertaling is.
Ik heb er nu een beetje moeite mee om deze sites te liken, hoewel ik hen persoonlijk wel een warm hart toedraag. Ik vind deze tekst zo zwaar dat het op mij bedreigend overkomt. Wil ik dat mijn omgeving mij met dit zware vereenzelvigd? Herkennen ze mij hierin? Echt niet.

Ik wil helemaal niet dat ze om mij hun site aanpassen of een andere tekst nemen. Al zou ik zelf een andere tekst nemen, maar het is hun site, niet de mijne. Wel heb ik ze toch een berichtje gestuurd en voorgesteld om de tekst uit de NBV vertaling te gaan gebruiken; Wij zijn gezanten van Christus, God doet door ons zijn oproep. Namens Christus vragen wij: Laat u met God verzoenen.
Ik denk dat dit ook meer aansluit bij de mensen van nu.
Ik heb eerst nog gekeken naar andere nog "gewonere" vertalingen. Maar het valt niet mee om een vertaling te vinden die de bedoeling en opzet van de makers goed neerzetten.

De statenvertaling zegt t zo;
Zo zijn wij dan gezanten van Christus wege, alsof God door ons bade; wij bidden van Christus wege: laat u met God verzoenen.

In de basisbijbel staat t zo;
We zijn dus door Christus gestuurd. Zo moedigt God jullie als het ware Zelf aan, door ons heen. Dus namens Hem smeken we jullie: zorg ervoor dat jullie vrienden van God worden!

Ik zie nu pas de NBG vertaling. Is net zoals de NBV vertaling.

Wat is dat lastig!  In welke vertaling zou deze tekst en doelstelling het meeste herkenning en duidelijkheid bieden aan "wereldse" en christelijke lezers?
Had ik er wel met ze over moeten spreken? Ik weet dat ze zeker de facebooksite voor veel meer deelnemers willen gebruiken. Wat zou jij doen? Zou jij een tekst aanpassen naar een andere vertaling? Of zelfs een heel andere tekst nemen? Welke zou jij dan nemen?

(update)
Soms moet je een stukje niet gelijk plaatsen. Ik heb dit gisteravond geschreven en geplaatst. Dat had ik beter niet kunnen doen. Later kwam ik tot het volgende besef; Ik heb op hun site gereageerd omdat ik me niet herken in hun tekst, maar ik heb me ook nogal opgesteld als een soort redacteur. Als mensen elkaars werk beoordelend. Zo kan het voor jou, de lezer overkomen. Dat is zeker niet de bedoeling! In het gesprek met de medewerkers van die organisatie is het wel begrepen als meedenken naar meer openheid en naar buiten treden. Dat komt in dit stukje minder goed naar voren.

Zelf werk ik amper met bijbelteksten. Ook hier op mijn blog zul je ze niet snel tegenkomen. Werk jij er mee? Hoe dan?